چه رسم جالبی ست

چه رسم جالبی است،

محبتت را میگذارند پای احتیاجت، صداقتت را میگذارند پای سادگیت، سکوتت را میگذارند پای نفهمیت، نگرانیت را میگذارند پای تنهاییت، و وفاداریت را پای بی کسیت، و آنقدر تکرار میکنند که خودت باورت میشود که تن ها و بی کسی

و محتاج ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮﺻﺪﺍﯼ ﭘﺎﯼ ﻣﺮﺩﻣﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﻮﺳﻨﺪ ﻃﻨﺎﺏ ﺩﺍﺭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﺎﻓﻨﺪ ﻣﺮﺩﻣﯽ ﮐﻪﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺩﺭﻭﻍ ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪﻭ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ ﺑﻪ تو ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ

هر کس بهایی می پردازد. بعضی ها بهای رفتن. بعضی ها بهای ماندن

. بعضی ها دل شان را می گذارند و می روند. بعضی ها می مانند بی دل بستن. بعضی ها دل می کنند و میروند. بعضی ها می مانند چون نمی توانند دل ببرند.

خیلی سخته بابغض بنویسی باخنده بخونه؛؛؛

به هر یاری که جان دادم به پاس دوستی دشمنی ها کرد با من، در لباس دوستی

هوا گرفته بود و باران میبارید... کودک آهسته گفت:خدایا،گریه نکن، همه چی درست میشه